Een heimelijke overtreding

Een bijdrage over "hoop" voor de zomerreeks van Samenleving &Politiek, door onze voorzitter Herman Peeters.

Ik moet toegeven dat ik er aan gedacht heb de vraag een bijdrage te schrijven over wat mij hoop geeft, terug te geven. Niet dat ik pessimistisch van aard ben of het positieve in de dingen niet kan zien, maar het laatste wat ik wil, is mezelf tentoonstellen als een orkestlid van de Titanic dat musicerend ten onder gaat. Want eerlijk, als geëngageerd lid van deze samenleving, bereid zich het lot van de mensen in armoede aan te trekken, zie ik vandaag weinig signalen dat de samenleving er morgen een stuk beter zal uitzien.

Even kwam de vraag dreigend opduiken waarom ik dit engagement nog blijf opnemen? Omdat het te vast aan mijn 'ik' is geklonken? Omdat ik er mijn sociaal netwerk te veel rond heb uitgebouwd? Ben ik toe aan een therapeut om mij van mijn dwangneurotisch fantasma af te helpen?

Ik maak er een karikatuur van, maar ik heb wel degelijk overwogen om dit artikel niet te schrijven. De kentering is pas gekomen na de examenperiode, die semestriële worsteling van mijn adolescenten om zich in de gunst van hun ouders te werken. Tegelijk het moment waarop het gewone leven in ons gezin zich herneemt. De rugzakken pakken voor de festivals, de wilde plannen voor een roadtrip door Europa en de thuiskomst van één van hen na een coming of age-reis door Azië. Wat mij enorm boeit, is de manier w